STRONA W BUDOWIE
klaster COP
klaster COP
COP
  STRONA GŁÓWNA »
www.klastercop.pl

 

Nasze wystąpienia w Sejmie od 14.33

VI Forum Gospodarcze Powołanie Rady Programowej
VI Forum Gospodarcze Program części panelowej

 

 

 

Ludzie COP



Jan Walczyński



Ludwik Banaszak
Ludwik Banaszak


Ludwik Banaszak, 1901-1968,inżynier, projektant, konstruktor, organizator przemysłu zbrojeniowego, chemicznego i celulozowo-papierniczego

 

 


Ur. 19.VIII 1901 pod Kruszwicą, syn Andrzeja i Józefy Kowalskiej. W 1908 r. wyemigrował z rodzicami do Niemiec, gdzie w Essen ukończył Instytut Naukowy Matematyczno -Techniczny im. „A. Arensa” w Düsseldorfie i Instytut Architektury Przemysłu w Berlinie. Jednocześnie zdobywał praktykę w zakładach koncernu Kruppa i AEG, kończąc ją jako asyst. kier. produkt. W czasie pobytu w Niemczech aktywnie uczestniczył w pracach różnych org. patriotycznych pol. uchodźctwa. Z rodziną powrócił do kraju (1919-`20) i podjął pracę w Wielkopolskiej Papierni Tow. Akcyjne projektując i nadzorując montaż urządzeń. B. trzykrotnie powoływany do służby wojskowej walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej w 15 Wlkp. Dywizji Piechoty. Ze Szkoły Oficerskiej w 1923 r. skierowany przez Min. Spraw Wojskowych do pracy w Wojskowej Wytwórni Prochu (od 1931 PWP) w Zagożdżonie (ob. Pionkach – ZTS PRONIT). W l.1923-27 oprac. proj. wstępne i techniczno-robocze różnych oddz. fabr. , m.in. czarnego prochu, bawełny strzelniczej, wytwórni kwasu azotowego, denitracji, stężalni kwasu siarkowego, rekuperacji alkoholowej itp. W l. 1927-31 w PWP Pionki nadzorował budowę fabr. Bawełny Strzelniczej. Kierował Biurem Technicznym Wytwórni Kwasu Azotowego. Za zasługi w dziedzinie przem. wojennego i zaopatrzenia armii został odznaczony przez Prezydenta RP Brązowym Krzyżem Zasługi (1929). Przyznano mu również Medal Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości oraz Medal za wojnę 1918-20 (1929). W tych latach B. oprac. Wiele planów na zlecenie X Dep. MSWojsk. m. in. wspólnie ze specjalistami franc. oprac. nową techno. prochu bezdymnego, projekty oddz. produkt. chlorobenzolu dla fabr. Azot. w Jaworznie, projekt fabr. masek przeciwgazowych w Radomiu (ob. Łucznik), projekty nowoczesnego oddz. stabilizacji bawełny strzelniczej.

B. jako Projektant do zadań specjalnych (nadanym przez M. S. Wojsk.) w l. 1931-34 w PWP Pionki kierował znaczącymi pracami projektowymi takimi jak: modernizacja fabr. bawełny strzelniczej, doświadczalnej fabr. celulozy siarczynowej, oddz. nitrocelulozy przemysłowej, fabr. mas plastycznych. W ramach międzynar. konkursów oprac. proj. fabr. mater. wybuchowych dla Jugosławii, Bułgarii, Grecji i Argentyny. Wspólnie ze specjalistami franc. wykonał proj. fabr. sztucznego jedwabiu dla firmy „Borwisk Polski”. W 1935 r. rozbudował i zmodernizował w Kielcach fabr. Kwasu Siarkowego i Nawozów Sztucznych. W l. 1936-38 uczestniczył w budowie najnowocześniejszej wówczas fabr. celulozy siarczynowej w Niedomicach, kierował tam biurem techn. i montażem (inwestycje w Niedomicach opisał Melchior Wańkowicz w książce Sztafeta w 1939). Po ukończeniu budowy fabr. w Niedomicach, przeszedł do zakładów chemicznych „Boruta” w Zgierzu. Zaprojektował jeden z oddz. fabr. nitrozwiązków NIZET w Sarzynie. W 1937 r. oprac. Projekt  fabryki „Celulozy Nadniemeńskiej” w Ławnie k. Grodna. Na pocz. 1939 r. ukończył pracę nad roboczym proj. techn. fabr. materiałów wybuchowych dla Jugosławii i Bułgarii oraz rozpoczął w dużym tempie, na polecenie MSWojsk., budowę w PWP Pionki nowej fabr. do produkcji specjalnego mater. wybuchowego pod nazwą „Dunit”. Produkcja została uruchomiona w połowie czerwca 1939 r. przed wybuchem II wojny światowej.

B. otrzymał rozkaz pozostania w fabr. PWP w celu demontażu i ewakuacji masz. Szybka ofensywa oraz brak transportu zmusiły do podjęcia samodzielnej decyzji trwałego unieruchomienia fabr. co poważnie utrudniło uruchomienie fabr. przez okupanta. B. nie przyjął  propozycji pracy w fabr. mimo nacisku władz okupacyjnych. Został dwukrotnie aresztowany. Po zwolnieniu dalsze lata okupacji poświęcił gł. pracy w org. charytatywnych m. in. w Radzie Głównej Opiekuńczej, przyczyniając się bezpośrednio do biologicznego przeżycia społ. polskiego w najtrudniejszych latach okupacji. organizował zaopatrzenie oddziałów zbrojnych AK i Żegota. Działa w oddz. „„Stragan – Lombard”. Po przejściu frontu w 1945 r. zaczęła działać dyrekcja PWP Pionki. Zgłosił się do pracy obejmując stanowisko szefa Biura Technicznego. Jednak w II 1945 r. rozpoczęły się aresztowania przez NKWD i UB ludzi podejrzanych o pracę w podziemiu. Poszukiwany przez NKWD wyjechał na Śląsk tam podjął pracę w Płd. Zjedn. Przem. Papierniczego na stanowisku kier. Biura Techn. W 1946 r. został Generalnym Projektantem w Biurze Proj. Przem. Papierniczego w Zabrzu, prowadził prace proj. przy odbudowie zniszczonego przem. papierniczego.

B. 21 X 1950 r. został aresztowany przez UB pod zarzutem dywersji przemysłowej i wrogości do ustroju (po zmianach systemowych 1989 r. uznany za prześladowanego – Inst. Pamięci Narodowej Kom. Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu, Biuro Udostępniania i Legalizacji – Radom – Zaświadczenie nr 631/02). Po 6-ciu miesiącach śledztwa wrócił do pracy, do Biura Proj. Przem. Papierniczego w Łodzi. Pracował jako Generalny Projektant kierując osobiście grupą specjalistyczną inwentaryzującą zniszczoną i zdewastowaną Fabr. Celulozy w Kostrzynie. Fabr. ta zniszczona w działaniach wojennych oraz zdewastowana przez demontaż oddz. radz. jako mienia zdobywczego, była bardzo trudna do odbudowy. W 1957 r. B. został dyr. Fabr. w budowie, a w 1959 r. dyr. Kostrzyńskiej Fabr. Celulozy i Papieru. Od l. 60-tych XX w. fabr. stała się wiodącą w przemyśle papierniczym niemal we wszystkich wskaźnikach produkcyjnych. Dział. B. była nierozerwalnie związana ze zniszczonym wówczas miastem, wg. zasady przez niego przestrzeganej, że „Kostrzyń – to Celuloza, a Celuloza to Kostrzyn”. Kostrzyn podobnie jak fabr. rodził się ze zgliszcz i ruin. B. angażował się całą mocą w odbudowę miasta. Przez cały prawie okres pracy w Kostrzynie B. był wiceprzew. Miejskiej Rady Narodowej, inicjatorem budowy nowej szkoły, stadionu sport. i wielu innych przedsięwzięć na rzecz miasta. Zawodowa fachowość, zaangażowanie w budowę przem., dbałość o stworzenie godnych warunków pracy i życia mieszkańców legły u podstaw nadania jednej z ulic Kostrzynia n. Odrą im. Ludwika Banaszaka.

Za dział. zaw. i społ. odznaczony został mimo, że był praktykującym katol. i nie należał do partii polit.: Sr. Odzn. Przodownika Pracy (1954), Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955), Sr. Krzyżem zasługi (1955), Krzyżem Kawalerskim OOP (1958), Odzn. 1000-lecia Państwa Polskiego, odzn. „Za zasługi w rozwoju woj. Zielonogórskiego” oraz „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej „. W 1962 r. został laureatem Komit. „Lubuskich Nagród Technicznych” za całokształt dział. techn. w Kostrzynie. Zmarł niespodziewanie w pełni sił twórczych 15 VII 1968 r. w Pionkach i tu został pochowany w rodzinnym grobowcu na cm. katolickim.
 

(Wg. „SŁOWNIK BIOGRAFICZNY TECHNIKÓW POLSKICH - Ludwik Banaszak”)  

 

 



POZOSTAŁE ARTYKUŁY Z TEGO DZIAŁU:

Andrzej Banaszak -
Janusz Szczepan Baurski -
Julian Banaszak -
Jan Walczyński -
Czesław Sudlitz, -
Dla mediów Kontakt