STRONA W BUDOWIE
klaster COP
klaster COP
COP
  STRONA GŁÓWNA »
www.klastercop.pl

 


Nasze wystąpienia w Sejmie od 14.33

VI Forum Gospodarcze Powołanie Rady Programowej
VI Forum Gospodarcze Program części panelowej

 

 

Ludzie COP



Zygmunt Jelonek



Ludwik Banaszak
Ludwik Banaszak


Ludwik Banaszak, 1901-1968, inż., mech., projektant, konstruktor, organizator przemysłu zbrojeniowego i celulozowo-papierniczego

 


19.VIII 1901 pod Kruszwicą, syn Andrzeja i Józefy Kowalskiej. W 1908 r. wyemigrował z rodzicami do Niemiec, gdzie w Essen ukończył „Instytut Naukowo-Techniczny A. Arensa” w Dusseldorfie i Instytut Architektury Przemysłu w Berlinie. Jednocześnie zdobywał praktykę w zakładach koncernu Kruppa, kończąc ją jako asyst. kier. produkt. W czasie pobytu w Niemczech aktywnie uczestniczył w pracach różnych org. patriotycznych pol. uchodźctwa. 8 IV 1920 wrócił do kraju i podjął pracę w Wielkopolskiej Papierni Tow. Akcyjne projektując i nadzorując montaż urządzeń. W VII 1920 jako ochotnik wstąpił do 62 pułku piechoty i po przeszkoleniu walczył na froncie białoruskim w 58 pułku piechoty (4 pułku piechoty Wlkp.) W III 1921 powołany został do kompanii specjalnej 69 pułku piechoty WP. Po ukończeniu Szk. Podoficerskiej w 1923 r. został skierowany do pracy w Państw. Wytwórni Prochu (PWP) w Pionkach (ob. PRONIT). W l.1923-27 oprac. proj. wstępne i techniczno-robocze różnych oddz. fabr. , m.in. czarnego prochu, bawełny strzelniczej, wytwórni kwasu azotowego, denitracji, stężalni kwasu siarkowego, rekuperacji alkoholowej itp. W l. 1927-31 w PWP Pionki nadzorował budowę fabr. Bawełny Strzelniczej. Kierował Biurem Technicznym Wytwórni Kwasu Azotowego. Za zasługi w dziedzinie przem. wojennego i zaopatrzenia armii został odznaczony przez Prezydenta RP Brązowym Krzyżem Zasługi (1929). Przyznano mu również Medal Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości oraz Medal za wojnę 1918-20 (1929). W tych latach B. oprac. Wiele planów na zlecenie X Dep. MSWojsk. M. In. Wspólnie ze specjalistami franc. Oprac. Nową techno. prochu bezdymnego, projekty oddz. Produkt. Chloro benzolu dla fabr. Azot. w Jaworznie, projekt fabr. masek przeciwgazowych w Radomiu (ob. Łucznik), projekty nowoczesnego oddz. stabilizacji bawełny strzelniczej. W l. 1931-34 w PWP Pionki kierował znaczącymi pracami projektowymi takimi jak: modernizacja fabr. bawełny strzelniczej, doświadczalnej fabr. celulozy siarczynowej, oddz. nitrocelulozy przemysłowej, fabr. mas plastycznych. W ramach międzynar. konkursów oprac. proj. fabr. mater. Wybuchowych dla Jugosławii , Bułgarii i Argentyny. Wspólnie ze specjalistami franc. wykonał proj. fabr. sztucznego jedwabiu dla firmy „Borwisk Polski”. W 1935 r. rozbudował i zmodernizował w Kielcach fabr. Kwasu Siarkowego i Nawozów Sztucznych. W l. 1936-38 uczestniczył w budowie najnowocześniejszej wówczas fabr. celulozy siarczynowej w Niedomicach, kierował tam biurem techn. i montażem (inwestycje w Niedomicach opisał Melchior Wańkowicz w książce Sztafeta w 1939). Po ukończeniu budowy fabr. w Niedomicach, z tyt. Projektanta do zadań specjalnych (nadanym przez M. S. Wojsk.) przeszedł do zakładów chemicznych „Boruta” w Zgierzu. Zaprojektował jeden z oddz. fabr. nitrozwiązków w Sarzynie. W 1937 r. odznaczony został Sr. Krzyżem Zasługi za długoletnią pracę na rzecz przemysłu wojennego. W 1937-38 wykonuje projekt fabr. Celulozy Nadniemeńskiej w Ławnie k. Grodna. Na pocz. 1939 r. ukończył pracę nad roboczym proj. techn. fabr. materiałów wybuchowych dla Jugosławii i Bułgarii rozpoczął w dużym tempie, na polecenie władz wojsk. budowę w PWP Pionki nowego oddziału do produkcji specjalnego mater. wybuchowego pod nazwą „Dunit”. Produk. została uruchomiona tuż przed wybuchem II wojny światowej.

B. otrzymał rozkaz pozostania w fabr. w celu demontażu i ewakuacji masz. Szybka ofensywa oraz brak transportu zmusiły do podjęcia samodzielnej decyzji trwałego unieruchomienia fabr. Dział. Ta poważnie opóźniła uruchomienie fabr. przez okupanta. B. nie przyjął propozycji pracy w fabr. mimo nacisku władz okupacyjnych. Został dwukrotnie aresztowany. Po zwolnieniu dalsze lata okupacji poświęcił gł. Pracy w org. Charytatywnych m. In. W Radzie Głównej Opiekuńczej, przyczyniając się bezpośrednio do biologicznego przeżycia społ. Pol. W najtrudniejszych latach okupacji. Organizował zaopatrzenie oddziałów zbrojnych AK w oddz. „Stragan Arkadiusz”. Po przejściu frontu, w I 1945 r. zaczęła działać dyrekcja PWP Pionki. Zgłosił się do pracy obejmując stanowisko szefa Biura Technicznego. Jednak w II 1945 r. rozpoczęły się aresztowania przez NKWD i UB ludzi podejrzanych o pracę w podziemiu. Poszukiwany przez NKWD wyjechał na Śl. Tam podjął pracę w Płd. Zjedn. Przem. Papierniczego na stanowisku kier. Biura Techn. W 1946 r. został generalnym projektantem w Biurze Proj. Przem. Papierniczego w Zabrzu, prowadził prace proj. przy odbudowie zniszczonego przem. papierniczego. 21 X 1950 r. B. został aresztowany przez UB pod zarzutem dywersji przemysłowej i wrogości do ustroju (po zmianach systemowych 1989 r. uznany za prześladowanego – Inst. Pamięci Narodowej Kom. Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu, Biuro Udostępniania i Legalizacji – Radom – Zaświadczenie nr 631/02). Po 6-ciu miesiącach śledztwa wrócił do pracy, do Biura Proj. Przem. Papierniczego w Łodzi. Pracował jako Generalny Projektant kierując osobiście grupą specjalistyczną inwentaryzującą zniszczoną i zdewastowaną Fabr. Celulozy w Kostrzynie. Fabr. ta, zniszczona w działaniach wojennych oraz zdewastowana przez brutalny demontaż oddz. radz. jako mienia zdobywczego, była bardzo trudna do odbudowy. W 1957 r. B. został dyr. Fabr. w budowie, a w 1959 r. dyr. Kostrzyńskiej Fabr. Celulozy i Papieru. Od l. 60-tych XX w. fabr. stała się wiodącą w przemyśle papierniczym niemal we wszystkich wskaźnikach produkcyjnych. Dział. B. była nierozerwalnie związana ze zniszczonym wówczas miastem, wg. zasady przez niego przestrzeganej, że „Kostrzyń – to Celuloza, a Celuloza to Kostrzyn”. Kostrzyn podobnie jak fabr. rodził się ze zgliszcz i ruin. B. angażował się całą mocą w odbudowę miasta. Przez cały prawie okres pracy w Kostrzynie B. był wiceprzew. Miejskiej Rady Narodowej, inicjatorem budowy nowej szk. stadionu sport. i wielu innych przedsięwzięć na rzecz miasta. Zawodowa fachowość, zaangażowanie w budowę przem., dbałość o stworzenie godnych warunków pracy i życia mieszkańców legły u podstaw nadania jednej z ulic Kostrzynia n. Odrą im. Ludwika Banaszaka.

Za dział. zaw. i społ. odznaczony został mimo, że był praktykującym katol. i nie należał do partii polt.: Sr.Odzn. Przodownika Pracy (1954), Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955), Sr. Krzyżem zasługi (1955), Krzyżem Kawalerskim OOP (1958), Odzn. 1000-lecia Państwa Polskiego, odzn. „Za zasługi w rozwoju woj. Zielonogórskiego” oraz „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej „. W 1962 r. został laureatem Komit. „Lubuskich Nagród Technicznych” za całokształt dział. techn. w Kostrzynie.
Zm. niespodziewanie w pełni sił twórczych, 15 VII 1968 r. w Pionkach i tu został pochowany na cm. katol.

(Wg. „SŁOWNIK BIOGRAFICZNY TECHNIKÓW POLSKICH - Ludwik Banaszak”)

 



POZOSTAŁE ARTYKUŁY Z TEGO DZIAŁU:

Marian Mazur -
Zygmunt Jelonek -
Wiktor Czerwiński -
Jerzy Kardaszewicz -
Stefan Raczyński -
Dla mediów Kontakt